Codzienna Aplikacja Miłosierdzia
PODZIEL SIĘ

Modlitwa za grzeszników u św. Jana – 1 J 5,1...

Modlitwa za grzeszników u św. Jana – 1 J 5,16

Św. Jan przedstawia okoliczność, kiedy ktoś widzi swojego brata grzeszącego: „jeśli ktoś spostrzeże, że brat popełnia grzech” ean tis ide, czyli — biorąc pod uwagę „ide” — jeśli ktoś zobaczy i oceni postępowanie brata jako popełnianie grzechu nie sprowadzającego śmierci, wtedy winien modlić się, przez co przywróci mu życie. Widocznie św. Jan sądzi, że chrześcijanin w podobny sposób jak potrafił dostrzec biedę swojego brata (1 J 3,17), tak też może widzieć jego grzechy, rozpoznać i rozstrzygnąć, czy są grzechami sprowadzającymi śmierć, czy też takimi nie są. Zależnie od tego ma podjąć względnie zaniechać modlitwy wstawienniczej, przy czym określeniem „brat” (adelfos) nie jest oznaczony jakikolwiek człowiek, ale (jak w 1 J 2,9; 3,19; 4,21) – narodzony z tego samego Boga (1 J 2,1).

Św. Jan kieruje swoją zachętę do każdego chrześcijanina w gminie, który widzi swego brata popełniającego grzech. Ma on wówczas modlić się za niego, bo grzech w gminie traktuje się jako anomalię, jako naruszenie związku z Bogiem i braćmi. Znamienne to, że nie zachęca Apostoł do dawania przestróg, wskazówek, upomnień, natomiast nakazuje modlić się za grzeszącego. Jest więc tu dane do zrozumienia, że stosowanie wymówek i upomnień nie jest najwłaściwszą formą pomocy braterskiej. Nie jesteśmy sędziami. Tym co może pomóc grzesznikowi, jest odnowienie w nas miłości, która najpewniej dokonuje się w modlitwie za błądzącego brata, gdy stajemy przed Bogiem zamiast niego. Z takim czynem jest związana obietnica, że Bóg „przywróci mu życie” — kai dosei auto dzoen. Wierny podejmuje wówczas w pewnej mierze rolę pośrednika, jaką spełnia Chrystus, gdy wstawia się u Boga Ojca w niebie, i z tego powodu św. Jan nazywa Go „Rzecznikiem wobec Ojca” — Parakleton echomen pros ton patera (1 J 2,1).

Ks. Teofil Herrmann CM

Miłość braterska w Pierwszym Liście św. Jana