Godzina Miłosierdzia

W październiku 1937 r. w Krakowie Pan Jezus godzinę swej śmierci nazwał Godziną Miłosierdzia. O trzeciej godzinie – mówił do Siostry Faustyny – błagaj Mojego miłosierdzia, szczególnie dla grzeszników, i choć przez krótki moment zagłębiaj się w Mojej męce, szczególnie w Moim opuszczeniu w chwili konania. Jest to godzina wielkiego miłosierdzia dla świata całego (Dz. 1320).

Trzeba tutaj od razu wyjaśnić, że nie chodzi o godzinę zegarową (60 minut), ale o moment konania Jezusa na krzyżu, który według tradycji chrześcijańskiej nastąpił o godzinie trzeciej po południu.

Pan Jezus przekazał Siostrze Faustynie konkretne wskazówki dotyczące sposobu praktykowania modlitwy w Godzinie Miłosierdzia. Zaproponował odprawianie drogi krzyżowej, nawiedzenie Najświętszego Sakramentu lub pogrążenie się w modlitwie tam, gdzie nas zastanie godzina 15.00. Z analizy Jego wypowiedzi (obietnic) wynika, że modlitwa w Godzinie Miłosierdzia winna spełniać określone warunki. Ma być praktykowana o godz. 15.00, skierowana bezpośrednio do Pana Jezusa i w błaganiach ma się odwoływać do zasług Jego bolesnej męki.

Do tak praktykowanej modlitwy w Godzinie Miłosierdzia przywiązał Pan Jezus obietnicę wszelkich łask i doczesnych dobrodziejstw. W tej godzinie – mówił do Siostry Faustyny – nie odmówię duszy niczego, która Mnie prosi przez mękę Moją (Dz. 1320). A innym razem dodał: W godzinie tej uprosisz wszystko dla siebie i dla innych (Dz. 1572).

Wstęp [w:] Godzina Miłosierdzia,
Edycja Świętego Pawła, 2012